تن پُر ز شور و شوق
چون برگ گل شوم ز تراکم جدا جدا , از لذت هوس

عطر تنم بدامن کوه و دمن رود
رنگین شوم چو باغ

پُر بار چون درخت شگوفان هر چمن
قلبم پر از نشاط

صد ها ترانه موج زنان رقص سر دهند در رگ رگ تنم
اندر بلور نازک آوائی من خموش

دریائی موج حسرت با صد هزار آزِ فریبا به چشم من
بگشاید هر نفس

طوفان ناشناس
چون نغمه و غزل , پیچم در آسمان نشاط و طرب چو نائی

از آسمان آبی و شفاف بَر کنم , خط زرین را
بندم به بال خویش پر پر زنان میان افق ها نهان شوم

تا در کناره هائی شبستان پر چراغ , آذاد و بی ریا
خواهم که باز دیده شود پُر ز دانه ها

زان دانه هائی شبنم گلهائی ناز و یخ
وز گرمنائی نور

نور سپید و روشن بیداری امید
ریزم به روی سبز چمن زار نو جوان

خواهم نسیم گلبن بی رنگی نرم و ند
معصوم و بی نیاز

مملو ز بوی عشق , رقصان برون تراود
از دخمۀ دلم

خواهم که عاشقانه شکافد تن مرا
بیتابیئ هوس

خواهم زند جوانه و طغیان کند ز رس
من بیقرار و مدهوش

چون غنچه تر شوم
سر برکشم ز پردۀ پیچیده در تنم

از پَنک عشرتم
خواهم فسون کنم

فریاد آرزو شوم و در روم به نور
خواهم بهار باشم

بهار سپیده رنگ
عاری ز یأس و سردئی و خاموشی و سکوت

یک پارچۀ نوا شوم , آگنده از صفا
خواهم بهار باشم

بهار خِضِر نما